به گزارش نقش فردا به نقل از فرارو، شهرهای دارای دستکم ۵۰۰ هزار نفر جمعیت را بر اساس میزان دسترسی پیاده ساکنان به امکاناتی مانند فروشگاهها، رستورانها، مدارس و مراکز درمانی بررسی کرده است.
پس از میلان، کپنهاگ با میانگین ۶ دقیقه و ۳۶ ثانیه در رتبه دوم قرار دارد و تورین ایتالیا نیز با ۷ دقیقه و ۶ ثانیه سوم است. پس از آنها دوبلین و لیون با میانگین ۷ دقیقه و ۲۴ ثانیه در رتبههای بعدی قرار گرفتهاند.
در میان ۲۰ شهر نخست این فهرست، شهرهایی مانند مونیخ، پاریس، مارسی، جنوا، ادینبرو، برلین، وین، بیلبائو، بارسلونا و اسلو نیز دیده میشوند.
نکته جالب این فهرست، سلطه شهرهای اروپایی است. بر اساس دادههای این مطالعه، ۴۵ شهر از ۵۰ شهر پیادهروتر جهان در اروپا قرار دارند. در مقابل، شهرهای آمریکای شمالی حضور بسیار کمرنگی در میان ۵۰ شهر نخست دارند و ونکوور با رتبه ۵۳، بالاترین جایگاه را در میان آنها به دست آورده است.
البته پیادهرو بودن فقط به معنای داشتن پیادهروهای مناسب نیست. ایده اصلی «شهر ۱۵ دقیقهای» این است که ساکنان بتوانند بخش مهمی از نیازهای روزمره خود را در فاصلهای کوتاه از محل زندگیشان پیدا کنند؛ یعنی شهر به جای آنکه افراد را برای هر کار کوچک به خودرو وابسته کند، خدمات را به محل زندگی آنها نزدیک کند.
در این فهرست، کیوتو ژاپن با رتبه ۲۸ بالاترین جایگاه را در میان شهرهای خارج از اروپا دارد. تایپه در رتبه ۳۵، کاتماندو در رتبه ۴۵، تایچونگ در رتبه ۴۹ و توکیو در رتبه ۵۰ قرار گرفتهاند.
از سوی دیگر، پیادهمحور بودن شهرها تنها یک ویژگی شهری یا اقتصادی نیست. مطالعات پیشین نشان دادهاند که دسترسی بهتر به امکانات در فاصله پیادهروی میتواند به افزایش فعالیت بدنی، کاهش وابستگی به خودرو و شکلگیری تعاملات اجتماعی بیشتر کمک کند.
در رتبهبندی ۲۰ شهر نخست، میلان با ۶ دقیقه و ۲۴ ثانیه در صدر قرار دارد و اسلو در رتبه بیستم با میانگین ۹ دقیقه و ۳۰ ثانیه، فهرست را به پایان میرساند.
